Un dos aspectos máis desacougantes da cultura británica é a rectitude moral que leva á delación. Así, non deixa de ser arrepiante un programa como Rogue Traders, que busca acabarlle coa vida persoal, social e laboral a fontaneiros, cerralleiros, carpinteiros e electricistas que non traballan ao xeito. Sería un formato así exportable a Galicia?
Sigue lendo este post »

Quedan menos de dúas semanas para vermos o season finale máis agardado dos últimos tempos (e non é o derradeiro, que quedan outras dúas temporadas por diante adeusgrazas), que é There’s No Place Like Home, part 2 and 3, da mellor serie dramática da historia. Por fin nos atrevemos a dicir isto, con permiso dos Soprano.

Maneiras de levar a espera?  Podemos pensar que cociñar ese venres pola noite ou ler algunha das reviews de There’s No Place Like Home, part 1. Recomendo a de James Poniewozik na Time, a do New York Magazine e sobre todo a do Entertainment Weekly, publicación que me levou a unha estupenda fotogalería onde se repasan os mellores season finales das series americanas. Encantoume recordar unha que foi especialmente impactante na miña infancia: aquela de Dinastía na que Amanda casa co príncipe de Moldavia e no medio da voda entran uns terroristas e matan (en apariencia) a todo quisque. Dende aquela para min pensar en Moldavia era sinónimo de estremecemento. Até que chegou o Numa Numa Iei.

Por último tamén quixera aproveitar estes días para ver se son capaz de ler e entender de todo a Time Loop Theory, para ver a onde carallo acabará John Locke movendo a illa, se é que o consegue. Saberémolo o 29 de maio. Mentres, non me queda outra que seguir pensando, pois a ocasión ben o merece: que facer ese día para cear?

Grazas á xenerosidade dos meus amigos Henri e Cimbalaria, chégame ao correo unha caixa cos tres DVDs do show de Catherine Tate, unha humorista británica que no último lustro reiventou a crítica social dende unha perspectiva moi incisiva e irreverente. E cando digo irreverente non estou pensando no humor divertido, pero zafio, de Little Britain, senón nalgo bastante máis delicado e, por iso, perigoso. Anque claro, no humor británico non pode faltar que, de cando en cando, unha vella bote peidos.
Sigue lendo este post »

A nova princesa do soul, considerada a versión boíña de Amy Winehouse, deuse a coñecer no 2003 programa WawFfactor, a Operación Triunfo da televisión galesa S4C, que emite maioritariamente en galés. E nesta lingua cantaba Aimee -o seu nome, Duffy é o apelido-, e ademais facíao con este peiteado. Quedou segunda.

Sigue lendo este post »

Esta semana emitiuse dende a miña pequena vila escocesa un programa de debate político, Question Time, un clásico da televisión británica que leva en antena 29 anos. 29 anos de discusión política en horario nocturno, e onde participan o pobo e as xentes desta illa. As comparacións cos encorsetados debates das televisións españolas son inevitábeis.
Sigue lendo este post »

Todo aquel teleclubeiro/a que se prece debe ter a estas alturas instalado o Miro (antes Democracy Player), un reprodutor de tv na rede baseado en software libre, que ademais de baixar por suscrición RSS todo canto vídeo che apeteza ver (youtube e googlevideo incluídos) permite que ti engadas o teu propio programa ou video blog, poñéndoo ao mesmo nivel de accesibilidade que a HBO ou o National Geographic, por poñer un exemplo de grandes canles que xa decidiron estar aí.

Se buscamos por Galicia, Galiza ou galego todo o que nos atopamos é unha proba fallida que fixo o blogueiro Dorfun hai uns meses e, oh sorpresa, o programa de motor da TVG. Trátase de Galicia Ras, un dos espazos máis seguidos pola ampla afección ao motor galego. E un claro exemplo de como os programas-nicho dunha televisión xeralista poden ter un grande percorrido máis alá do clásico broadcasting. Ao tubo e á mula me remito.

O programa está guai. Velaquí un spot protagonizado polo meu compi da facultade Carlos García-Verdugo, que é quen presenta o programa. Non proben a imitalo nas súas eiras.

Xa tedes unha suscritora máis no Miro, compañeiros.

Este post é para ver como funciona YouEmbedTube, un sitio novo que permite crear un carrusel de 3 a 8 vídeos baseados nun tag de Youtube, creado, por un sobriño de Julián Gallo e mais un colega.

No exemplo, unha lista cos vídeos que aparecen se poño o tag “lugo”.

A aplicación en si non é para tanto, pero grazas a ela descubrín un vídeo que me ten entusiasmada: esta actuación das Spice Girls na miña cidade. As clons das cantantes (?) británicas escolleron para tan xeitoso videoclip localizacións que van das Termas ás costas do parque.

Lugo’s got talent

O fito pop máis grande da historia cumpre 25 anos. Coma o día do incidente do 11-S, todos lembramos onde e cando descubrimos que estabamos ante un acontecimiento histórico inigualable. Eu, de volta do Colexio Franciscanos a casa. Nunha zapatería na rúa da Raíña de Lugo poñían tuentiforseven o vídeo en cuestión. A xente agolpábase no escaparate como se fose a última vez. Un puto éxito como non recordo na miña vida. Cando pasou a moda puxeron outros vídeos dos 80, pero xa non era o mesmo. Anos máis tarde a zapatería pechou.

Nunca aprendín a bailar Thriller. Cravo o Moonwalker.

Un post breve sobre unha intriga que me persegue dende hai anos. Por que en determinados concursos da televisión española todos os participantes veñen de territorios ao sur do eixo Barcelona-Cáceres? Tomemos por exemplo o concurso Fama - A bailar!, de Cuatro. Dos 22 concursantes, só 1 cae ao norte dese eixo: unha chavaliña que vén de Salamanca. Ao algo máis do 25% dos habitantes (e dos potenciais televidentes) correspóndenos un 4,5% dos participantes. Azar? Admito que só é un exemplo: probemos con outro: OT 2006. 16 concursantes españois, unha delas de Vigo e outra de Lleida: o 12%. Hai máis: os da wikipedia contáronos todos e distribuíronos por comunidades autónomas: dos 82 concursantes das primeiras cinco edicións de OT, 70 pertencían ao sur dese eixo, e só 12 ao resto: o 14%. Por cada vasco, houbo 24 andaluces.

De volta ao meu país logo dun mes de bater a zoca por aí adiante, desfago as maletas, rescato algún sobrevivinte da neveira e enchúfome á televisión… Ah, canto a botei en menos!! Pra esta noite agárdame un programa dobre de realitis: un documental de base arqueolóxica (literalmente arqueolóxica) e un concurso de fotografía con flickr como patrocinador. Meudeus, canto tempo estiven fóra?

Sigue lendo este post »