De volta ao meu país logo dun mes de bater a zoca por aí adiante, desfago as maletas, rescato algún sobrevivinte da neveira e enchúfome á televisión… Ah, canto a botei en menos!! Pra esta noite agárdame un programa dobre de realitis: un documental de base arqueolóxica (literalmente arqueolóxica) e un concurso de fotografía con flickr como patrocinador. Meudeus, canto tempo estiven fóra?
Só tes que demostrar o que valen os teus proxectos. O programa Dragon’s Den, da BBC, conseguiu a incríbel forma de combinar emprendemento empresarial, realiti, e que ademais sexa moooi divertido. Cinco investidores privados teñen unha certa cantidade de diñeiro pra meter en proxectos (mormente inventos) que lles enchan o ollo. Os inventores compiten por convencer uns implacábeis investidores que, loxicamente, lles fan todo tipo de preguntas, moitas delas esmagadoras, sobre a viabilidade do proxecto: teño fontes que din que eses experimentos de baleiro xa se conseguiron en Xapón hai dez anos, é verdade? posúe vostede a patente pró mercado internacional? e quen diaño querería un motor eléctrico que funcionase con cacao? E os investidores, ademais, compiten entre eles porque, claro, queren facerse ricos, e botan farois, e pican os outros pra que aposten todo por unha máquina pra limpar sandalias.
Unha vila de Langenthal, no cantón de Berna, protagoniza un docu-soap no que 550 veciños teñen como obxectivo baixar 3 toneladas e media nas semanas que dure o programa. E para iso terán que pasar diferentes probas físicas e sicolóxicas, ademais de convivir co equipo da televisión, que acaba tendo unha complicidade con eles total, e iso quizais sexa o máis bonito desta historia. O resultado puido verse a primavera pasada na SF1 cun gran éxito. E, igual que aquí os realities teñen confesionario ou cámara diario para que os concursantes deixen alí as súas miserias, en “Village on a diet” teñen frigocámara, e está moi ben.
Ter unha canle en Youtube non custa nada. Refírome a cartos. Colgar vídeos alí leva pouco tempo. E facelos, para unha produtora ou canal de televisión xeralista, non debería ser un problema. Por iso, porque é gratis (la pela es la pela, pero anque non fora), a Televisió de Catalunya non ten inconveniente en colgar os vídeos que fagan falta para promocionar os seus programas-estrela. Non miro a ninguén, pero non é tan difícil tomar exemplo.
Nin, insisto, tan caro.
Por outro lado, vin algo da estrea da Masía e pareceume máis aburrida cá nosa casa. Pero claro, en catalán non se pillan todos os matices.
En andaluz directamente non se pilla nada.
